آدمـ میمیـــــرد ، دوستـــــ ـداشتن ، نہ

بـےقـرار تـــواَمـ و در دل تنگــمـ گِلہهـاست آه،بـےتاب شدن،عادت ڪمـ حوصلہهـاست مثل عڪس رخ مهتاب ڪہ اُفتـاده در آب در دلمـ هستے و بین من و تو فاصلہهاست آسمـــــان با قفـس تنــگ ، چہ فرقــے دارد؟ بــال وقتے قفـس پَـــــر زدن چلچلـہ هاست بـےتــو هر لحظہ مرا بیـمـ فرو ریختن است مثل شهـــری ڪہ بہ روی گُسل زلزلہهاست باز مےپُرسمت از مســألہ ی دوری و عشـــق و سڪوت تـــو جواب همہی مســألہهاست